گرامی باد اول ماه مه روز جهانی کارگران
نخستین روز ماه مه یادمان پرشکوه کارگران آمریکایی و عید کارگران در سراسر جهان است.این روز دست آورد مبارزات بی امان کارگران در نقاط مختلف گیتی برعلیه نظام سرمایه داری است.اول ماه مه روز نشان دادن قدرت و عظمت نیروی تاریخسازی است که برعلیه استثمار وجهالت بپا خاسته تا رهایی بشریت ازبیداد گریهای نظام سرمایه داری را تحقق بخشد.
کارگران سراسر جهان همه ساله با برپایی مراسم باشکوهی ضمن گرامیداشت خاطره مبارزات خونین و قهرمانانه همرزمانشان ، صفوف خودرا متحد می سازند تا سرانجام پیروزمندانه اراده آهنین خود را برای درهم شکستن سیستم امپریالیستی اعمال نمایند.
از هنگامیکه در سال ۱۸۸۶ کارگران شیکاگوبرای بهبود شرایط کار، افزایش دستمزد و کاستن ساعات کار از ۱۴ ساعت در روز به ۸ ساعت دست به تظاهرات زدند ۱۲۶ سال می گذرد. باوجود پیروزیهای چشمگیر کارگران جهان و دست آوردهای عظیم آنان در اقصی نقاط عالم ، اما در کشورما ایران کارگران هنوز در شرایط طاقت فرسایی امور می گذرانند.
رژیم دیکتاتوری - مذهبی جمهوری اسلامی ایران از بدو روی کار آمدن ، کارگران را ازداشتن ابتدایی ترین حقوق سیاسی - اجتماعی وصنفی محروم ساخته وارتجاعی ترین قوانین کار را به آنان تحمیل کرده است. باوجودیکه سابقه برپایی مراسم جشن اول ماه مه در ایران به سال ۱۲۹۹ باز می گردد و پس از آن جنبش کارگری و سندیکایی در ایران مرسوم گردید اما اکنون رژیم دیکتاتوری حاکم بر ایران بزرگداشت این روز تاریخی توسط کارگران را منسوخ اعلام کرده است.
باوجود اعمال دیکتاتوری و سبعیت شدید بر جنبش کارگری ایران ، این جنبش به مبارزات خود ادامه می دهد وآهنگ پرصلابت قدمهای کارگران همه ساله در اول ماه مه در سراسر ایران شنیده می شود. هم اکنون تنی چند از رهبران سندیکایی در زندانهای رژیم جمهوری اسلامی ایران گرفتار آمده اند و تاکنون صدها تن ازفعالین کارگری به جوخه اعدام سپرده شده اند. رژیم جمهوری اسلامی ایران می کوشد با اعمال ددمنشی های بیشتر فعالین کارگری را ازمحیط کارخانه اخراج نماید وعده ای از نیروهای حزب اللهی را جایگزین کارگران کند، غافل از اینکه سوابق تجمع مخفی فعالیتهای کارگری به نقاط دورافتاده و کوهستانی دوره دیکتاتوری شاه باز می گردد و رژیم جمهوری اسلامی هرگز نخواهد توانست کارگران ایران را از فعالیت سیاسی بازدارد.
کارگران مبارز!
این واقعیت مسلم و تردید ناپدیری است که رژیم جمهوری اسلامی ایران نماینده عده ای بازاری و بوروکرات می باشد که فقط با تکیه بر اعمال خشونت تاکنون توانسته است بر مردم حاکمیت کند. این رژیم حافظ منافع سرمایه داران بزرگ در ایران است و همه داعیه های مبارزات «ضدامپریالیستی » اش پوچ از آب در آمده است. لشگر کشی امپریالییسم آمریکا به عراق و افغانستان و شکست مفتضحانه آنان در این مناطق موجب شده است تا رژیم جمهوری اسلامی این وقایع را به حساب پیروزیهای خود قلمداد کند. درحالیکه این رژیم طی ۸ سال جنگ با عراق نتوانست کمترین پیروزی بدست آورد.
درعرصه داخلی ، عموم مردم ایران از این رژیم متنفرند وجناحهای مختلف حاکمیت نیز به جان یکدیگر افتاده اند. در شرایط کنونی جمهوری اسلامی دوام خودرا بر بستر سازشهای پنهانی با غرب ، چین و روسیه باز یافته است. دول امپریالیست غرب علاقه ای به سقوط این رژیم ندارند ، چراکه نگرانند بازار پر سود ایران تماما دراختیار روسها و چینی ها قرار گیرد.چین و روسیه نیز به این رژیم کمک می رسانند چراکه نگرانند باسقوط این حکومت دیکتاتوری- مدهبی منافع اقتصادی آنان به خطر افتد. تمام این حقایق ثابت می کند هرآینه دول بزرگ صنعتی از کمک و پشتیبانی جمهوری اسلامی ایران دست بردارند ، سقوط محتوم این رژیم تسریع خواهد شد.
تجارب ارزشمند مبارزات کارگری در دوره شاه به ما می آموزد با گسترش نبرد بی امان بر علیه رژیم دیکتاتوری هیچ نیرویی نمی تواند رژیمهای خودکامه را نجات بخشد. امروزه در بحبوحه اوضاع بحرانی جامعه ایران ، باردیگر همانند نخستین قیامی که در سال ۱۳۵۷ برعلیه رژیم شاه بوقوع پیوست ، همبستگی و مبارازت دوشادوش شما با سایر طبقات و اقشار مختلف اجتماعی ، تنها راه نجات از این شرایط طاقت فرسامی باشد. رژیم جمهوری اسلامی ایران محکوم به سرنگونی است و نیروی توانای شما می تواند نقش آفرین این برهه تاریخی گردد.
